Onze spinnen: Haplopelma Lividum
 |
|
Dit genus kent 8 soorten en komt voor in Myanmar, Thailand, Kambodja, Kalimantan, Singapore, Vietnam en Maleisië. Deze bodembewonende vogelspinnen leven op of in de bosbodem, in zelf gegraven holen of in verlaten muizengangen langs wegen, bosranden en plantages. Dit genus behoort tot de subfamilie van de Ornithoctoninae dat zich kenmerkt door lange, veerachtige haarborstels aan de gifkaken. Een ander kenmerk is de vage streeptekening op het achterlijf bij de vrouwtjes en/of mannetjes van enkele soorten (o.a. Haplopelma Albostriatum) en het paarsblauw op de poten van Haplopelma Lividum. Er zijn binnen deze soortengroep veel (voorlopig) ongeldige namen in omloop waar handelaren vaak maar naar raden of door kwekers zondermeer wordt aangenomen. Een voorbeeld is Haplopelma sp. ´longipedum´ dat mogelijk een ondersoort van Haplopelma Lividum is.
De meeste soorten hebben zich sterk aangepast aan een bodembewonende levenswijze en moeten ook in het terrarium mogelijkheden hebben op een ondergrondse schuilplaats, van minstens 15/20 cm diep, te kunnen graven. Een terrarium van 30 x 30 x 40 cm(l x b x h) is hiervoor geschikt.
Het zijn snelle en behoorlijk agressieve vogelspinnen. Ze zullen bij verstoring een sissend geluid produceren, dat als serieuze waarschuwing mag worden beschouwd. Over de gevolgen en de giftigheid van een beet bij mensen is niet veel bekend, maar het mag verondersteld worden dat deze redelijk wat verschilt met soorten uit Amerika. Verwacht wordt, dat het gif vaak een combinatie is van een zenuwgif samen met een weefseloplossend gif. De meeste spinnen zullen zich bij verstoring terugtrekken, hierdoor heeft men zonder problemen toegang tot het terrarium. In de nacht en schemering houden de dieren zich op bij de ingang van hun hol en wachten daar op passerende prooien. Wanneer het licht wordt zullen ze zich weer terugtrekken in hun schuilplaatsen.
Deze spin hebben wij de bijnaam 'Lievie' gegeven wat wel enigszins lijkt op haar Latijnse naam Haplopelma Lividum. Echt bepaald lief kun je dit prachtige dier niet noemen. Onze eerste ontmoeting met haar in de dierenwinkel maakte ons dat meteen duidelijk. Bij het uit elkaar halen van haar hol om haar mee naar huis te kunnen nemen, reageerde ze zeer snel en agressief. Je hoort letterlijk haar pootjes 'stampen' op de vloer, terwijl ze achteroverstaand zich groot maakt om zich te verdedigen met haar gifkaken. No way dat ze zich zomaar overgeeft. Dit bleek laatst ook toen wij haar een nieuwe laag aarde gegeven hebben. Maar des al niet te min een bijzonder mooie spin om te zien vanwege haar blauwe, metallic-achtige gloed op de poten met daarbij een prachtig wit getekend rugschild.
Als ze zich eenmaal op haar gemak voelt in een zelf gegraven hol, met prachtige trechter webben, laat ze zich met regelmaat zien. Foto's staan in de gallerij, zeker de moeite waard. Ze is tevens een goede eetster, wat natuurlijk altijd lekker is voor de doorstroming van de kakkerlakken.